Het rimpeleffect van er gewoon voor gaan

Kun je op je 62e leren een jacht te besturen en er een levensstijl van maken waarbij je de wereld rondreist? Absoluut! Hieronder deelt Sine Maria een verslag uit de eerste hand van de meest recente charter van haar familie met Dream Yacht in de Balearen. Lees verder voor een inspirerend verhaal over moed, samenwerking en wat er gebeurt als je ja zegt tegen een nieuw avontuur op het water.

De onderstaande inhoud is oorspronkelijk in het Engels gepubliceerd en is vertaald. Bekijk hier de originele versie.

Het rimpeleffect van er gewoon voor gaan

Over het betreden van werelden waarin je niet bent opgegroeid, en wat er gebeurt als je het daadwerkelijk doet.

Door: Good Life Designed en Sine Maria

Als er één ding is dat ik van mijn moeder heb geleerd, dan is het wel dat het leven zoveel te bieden heeft en dat de grenzen van je wereld alleen worden bepaald door je vermogen om die grenzen te blijven verleggen.

Midden in de pandemie, als onderdeel van onze gezamenlijke pauze, besloten zij en ik om het hele Good Life Designed-programma nog eens samen te doorlopen. Tijdens dat proces besloot ze dat ze dichter bij de natuur wilde zijn, meer wilde zwemmen en wilde leren zeilen. Ze was niet opgegroeid met zeilen, wist dat het duur was en een beetje een ‘jongensclub’, maar had altijd bewondering voor de vrijheid die het bood aan degenen die het konden. Die hobby kon je overal ter wereld naartoe brengen.

De zeilwereld vereist een unieke mix van middelen, moed, technische kennis, oefening en bereidwillige bemanningsleden die meegaan op de tocht en er voor je zijn terwijl je tijdens je eerste solo-tochten je weg zoekt. Het bloeit achter de zware deuren van jachtclubs waar sommigen van huis uit toegang toe hebben – maar waarvan de meesten niet eens weten dat ze bestaan. De droom om gecertificeerd zeiler te worden is een nog kleinere niche – aantrekkelijk voor degenen die gedijen onder de druk om de chaos van de elementen op zee te doorgronden en erop te reageren, terwijl ze de verantwoordelijkheid voor het leven van passagiers in handen hebben. Nu ik de voldoening heb ervaren die bij dat soort verantwoordelijkheid hoort, begrijp ik de aantrekkingskracht.

Doorbreken in een wereld waarin je niet bent opgegroeid

Ik heb geprobeerd gegevens te vinden over vrouwelijke gecertificeerde zeilers, maar kon geen betrouwbare cijfers vinden omdat niemand daar blijkbaar bijzonder in geïnteresseerd is – ik kan je echter wel vertellen dat het er niet veel zijn.

Zeilen is alleen al vanwege de aard ervan, de tijd die het kost en het onbehaaglijke gevoel dat de ervaring met zich meebrengt – vooral als je je eerste solo-tochten maakt – genoeg om iedereen tot wanhoop te drijven. Het is duizelingwekkend, overweldigend, ingewikkeld, technisch, en het voelt onzeker en gevaarlijk voordat je vaardig en ervaren genoeg bent om je echt op je gemak en ontspannen te voelen op het water.

Toen Pernille de drang voelde om te leren zeilen, was de grootste vraag hoe ze dat, als 62-jarige vrouw, voor elkaar zou krijgen.

Ze probeerde jachtclubs te bezoeken, maar omdat ze niet geïnteresseerd was in het sociale aspect en vooral op zoek was naar de technische vaardigheden om haar eigen boot te besturen, voelde dat niet als de beste plek om haar tijd of geld aan te besteden. De lessen en dagtochten om het water op te gaan waren leuk, maar als ze echt alles wilde leren wat ze nodig had, had ze iets anders nodig. Ze stuitte op Nautilus Sailing, een cursus van een week in de Zee van Cortez die je alles zou leren wat je moet weten over zeilen en die de week afsloot met een examen waarmee je een certificaat zou behalen om overal ter wereld zelfstandig te zeilen.

Mijn vader bevond zich destijds in de meest stressvolle periode van zijn carrière: hij loodste zijn particuliere school en de 400 gezinnen daar door de corona crisis. Zijn felbegeerde voorjaarsvakantie gebruiken om zich in weer een onbekend gebied te verdiepen, voelde niet helemaal als de vakantie die hij nodig had. Maar hij waagde zelf ook de sprong en ging toch met haar mee. Ze brachten een week door, volledig afgesloten van de buitenwereld, om zich te concentreren op het leren van datgene wat hen later toegang zou geven tot het leven dat ze nu leiden – iets wat ze zich toen nauwelijks konden voorstellen. Ze gaan op weg naar wat aanvoelt als once-in-a-lifetime zeilavonturen van een week over de hele wereld, samen met vrienden en familie. In de zes jaar sinds ze hun certificaat behaalden, hebben ze inmiddels hun 15e zeiltocht voltooid en hebben ze daar eindeloze gezamenlijke fotoalbums van.

Ze hebben overal gezeild: acht keer in La Paz, Mexico, één keer in de Bahama’s, in Italië, Griekenland en Kroatië, en momenteel zitten ze midden in twee afzonderlijke zeiltochten met verschillende groepen vrienden in Spanje, langs de Balearen.

Foto’s met dank aan Sine Maria / Good Life Designed.

Eén van mijn favoriete aspecten van het zeilen met hen deze keer was het zien van hun samenwerking in de praktijk. Zeilen draait voor een groot deel om voorbereiding, maar het gaat ook om het kunnen inschatten en omgaan met risico’s wanneer er iets onverwachts gebeurt. Elke ochtend nemen ze het plan opnieuw door onder het genot van koffie en ontbijt op de boot – waarbij ze met behulp van nieuwe technologie in realtime windkaarten raadplegen (toen ze net begonnen, nog vóór Starlink, printte mijn vader windkaarten uit zoals routebeschrijvingen van Mapquest en hoopte hij dat de omstandigheden klopten). Elke middag gaan ze op zoek naar de perfecte ankerplaats voor de avond – op zoek naar een plekje waar ze zich kunnen verschuilen om de groep te beschermen tegen de weersomstandigheden die in het verschiet liggen. Het gesprek over waar ze moeten ankeren klinkt voor een nieuwkomer een beetje als gekibbel. Maar als je het elke avond ziet gebeuren, besef je dat dit heen-en-weer-gesprek nodig is tussen twee even goed opgeleide en bekwame mensen die elkaars sterke punten en verschillen in perceptie waarderen.

Zodra het anker is uitgegooid en de controles zijn afgerond, gaan ze zitten voor een drankje terwijl ze nogmaals controleren of de boot precies blijft liggen waar ze hem willen hebben. Op dat moment prijst mijn vader mijn moeder vaak om haar intuïtie en prijst zij hem om zijn technische kennis, terwijl de rest van ons de beste oneliners ophaalt die opvielen tijdens de onvermijdelijke stressmomenten bij het uitwerpen van het anker ’s avonds. We lachen hartelijk, wetende dat elk stukje van die ervaring nodig is om ervoor te zorgen dat we allemaal rustig de nacht door slapen, zelfs als de wind aantrekt en de boot ronddraait (ja, ronddraait).

Hoe moed er eigenlijk uitziet

Ze hebben net de rondreis om Mallorca voltooid, hun 15e reis sinds ze hun vaarbewijs hebben gehaald. Ik stuur haar een spraakberichtje waarin ik zeg dat ik haar mis en niet kan wachten om bij te praten als ze terug is, dat ik zo trots op haar ben, en dat ik elke keer als ik denk aan wat ze daar buiten doet, geïnspireerd raak om mezelf af te vragen wat er schuilgaat achter mijn eigen angst – achter het mezelf klein houden? De manier waarop ze haar leven leidt, herinnert me er voortdurend aan dat werkelijk alles mogelijk is in elke levensfase – met een richting en een plan.

Ze sms’t terug en sluit af met: “Ik heb zojuist het volgende aan Ulf geschreven” (haar mentor).

“Ik denk terug aan toen ik besloot dat ik wilde leren zeilen. Ik droomde ervan om op de oceaan te zijn, de wind op mijn huid te voelen, de wind te gebruiken om me naar plaatsen te brengen en deze magie met anderen te delen. Ik moest mijn angst voor de oceaan overwinnen en zeeziekte de baas worden. Het zeilen van de afgelopen week was weer een magische ervaring. Ik ben nog steeds bang voor zware stormen, om tegen een rif aan te varen en ’s nachts de zee opgesleurd te worden, maar ik blijf dit toch doen. En naarmate Jason en ik meer ervaring opdoen, neemt de angst af en blijft het plezier groeien.”

“Ik blijf dit toch gewoon doen.” Dat is het. Dat is waar het om draait. Ze wachtte niet tot de angst weg was. Ze wachtte niet tot ze zich er klaar voor voelde, of gekwalificeerd, of alsof ze in die wereld thuishoorde. Ze bedacht gewoon een plan, zette het door en de angst werd kleiner terwijl het plezier groeide om haar tegemoet te komen.

Foto’s met dank aan Sine Maria / Good Life Designed.

Een uitnodiging om getuige te zijn van de verwezenlijking van andermans droom

De uitnodiging die Sharief en ik kregen om met hen mee te zeilen, was het resultaat van Pernilles besluit in een vreselijk onzekere tijd – midden in de pandemie – om te kijken waar ze invloed op had en bewust haar volgende fase vorm te geven.

Pernille koos ervoor om op haar 62e uit haar comfortzone te stappen. Ze koos de koers, haalde mijn vader over om mee te gaan, kwam opdagen zonder te weten wat ze deed, en bouwde in de loop der jaren iets op dat ze nu mag delen met de mensen van wie ze het meest houdt. Als de uitnodiging komt om met haar mee te gaan en het allemaal van dichtbij mee te maken, is ‘ja’ zeggen een makkelijke keuze. Op mijn 34e, vier maanden zwanger, midden in mijn eigen hectische, bijna-droomachtige, heerlijk drukke leven, was ik zo blij dat ik de vruchten mocht plukken van haar ‘ja’.

Ik zie dat perspectief zelden ter sprake komen als het gaat om de beslissing om te doen wat je echt gelukkig maakt. Het verandert niet alleen jou. Het verandert ook wat er mogelijk wordt voor iedereen om je heen.

Zittend op die boot, kijkend naar hoe mijn ouders zich bewegen door de wereld die ze samen hebben opgebouwd, of nu hun foto-updates ontvangend terwijl ik aan mijn bureau zit – dat inspireert me om niet te vragen “wanneer zal ik leren zeilen”, maar wat is mijn ‘leren zeilen’ op mijn 62e, en waar moet ik nu, op mijn 34e, ja tegen zeggen om daar te komen?

Alleen al die vraag geeft me een gevoel van vrijheid.

De ruimte om te dromen

Waar je vandaag van droomt, kan over een paar jaar letterlijk je realiteit zijn, als je er duidelijk over bent. Zoek uit wat je moet doen om daar te komen, onderneem de stappen die je in die richting brengen en voor je het weet, heb je 15 zeiltochten op je naam staan.

De echte vraag is of je jezelf toestemming kunt geven om verder te dromen dan de realiteit van vandaag, hoe goed of slecht die ook is, en uit te zoeken wat je echt zou inspireren. De ruimte om te dromen over wat er zou kunnen zijn, is echt de eerste stap.

Pernille begon met een droom en een proces. Nu is ze bezig met haar 15e zeiltocht.

Daar is Good Life Designed voor bedoeld – niet om je te vertellen wat je moet willen, maar om je de structuur, de ruimte en de toestemming te geven om te dromen en te bouwen.

Veel plezier met ontwerpen.

x Sine Maria

Lees het originele artikel op Substack.